Bilgi erdemdir :)

Kimbilir kaç yıl önce içerik girmiştim buraya. İnsan bazen öyle bunaliyormus ki, hiç aklıma gelmezdi bu sebeple yeniden döneceğim... Çünkü ben burayı hic aklınıza gelmez belki ama en keyifli anlarda yazdığım en hüzünlü siirlerimi yayımlamak için açmıştim:) guzel sözlü hoca; üzüntü var olandan, hüzün olmayandan kaynaklanır diyor. Ne güzel söylemiş, işte bana da tam öyle oluyor, en keyifli anlarda bir hüzün içimden geliyor, üzgün şarkılar acayim geçer belki diyorum, hem daha icleniyor, hem de keyfim daha güzel oluyor, üstüne bir de güzel satırlar çıkıyor içimden. Dilimden elime geçiyor, kalem bazen yetisemiyor... Aslında o şiirleri açıp okumak bile çok iyi geldi. Su anda bir kaç satır yazmak bile cok iyi geldi. İnsanların sosyal medyaya sarılması da yoksa bu yüzden mi desem birileri yok artık der mi ki:( belki de o sınıfa kendimi hiç koymamaliyim, bir sosyal medya hesabim bile yok denebilir... Ne tuhaf oluyor insan bazen, ruhsuz, ilgisiz, dusuncesiz ve en çok da vefa fakiri... Mükemm...

Şimdi arkana bakmadan gideceksin Peki, içine zincirlediğin gerçeği susturabilecek misin? Bunu kendine kondurabilecek misin? Gidiyorsun... İçeriye üzerine perde çektiğin yapraklarımızı titreten bir rüzgar giriyor Sonu hüzünle biten kırık bir masal fısıldıyor kulağıma Ürperiyorum... Sen bütün anılarımızı bavuluna kaldırmış gidiyorsun Kelebek gibi gidiyorsun, kardelen gibi gidiyorsun Gözlerim düşüyor geceye Seni anlatan küskün satırları okuyorum gecenin dehlizinde Gece rengi bir sızı dilimi bağlıyor gidişinle Bütün renkler matlaşıyor gözümde Suretin puslanıyor artık En sevdiğim ezgi gibi bitiyorsun Bu hüzünlü ezgi sağırlaştırıyor kulaklarımı Ve ağırlaştırıyor aklımı Sen gidiyorsun Günler de gidiyor seninle Solmuş kalbin güneşi bile siyah kılıyor Bu sessizlik ve bu sensizlik katran karası bir efkâra sürgün ederken tebessümlerimi Ardından bakakalıyorum mütevazı umutlarımla Dağılıyorum Ben muhtelif bir yalnızlık içinde izlerken seni Sen hırsız bir kış gibi geçip gidi...

İmkansızları kim kelepçeledi bedenime Gurbetteyim, imkansızım sana anne… Yaralı kuşum, soranım yok Yaralarımı saran sensin anne… Yabancı sokakları duymazdan geliyorum Sensizliği bilmezden geliyorum Yüreğime bir beden büyük bu yalnızlık Duy lütfen anne… Sensizken sancılı güzlerde yürüyorum Ben gönlümü kördüğüm edip yüreğine hapsetmiştim Meğer o ipler pamuk ipliğiymiş Ayrılıklar her yere girmişler Ne senden izinli, ne benden izinli… Bir bilsen daha neler öğreniyorum Yaralı kuşum soranım yok En çok sorduğum sensin anne… Senin sevdiğin şarkıları dinlerken, Yine elinden tutup tarlalara yürüyorum seninle Keşke hasat şimdi de öyle güzel olsa… Ayağıma bir taş bağladım İsteye istemeye atladım hayatın derinine Gün geliyor güneşi izliyorum Gün geliyor yürüyüşe çıkıyorum Ama bir yanım hep üşüyor Üşüyen yanım isteksiz, hevessiz.. Sırtımda olmayan elin üşütüyor beni En eksik yanım sensin anne… Kelimeler kifayetsiz, meyvelerin tadı yok Meğer günüm güneşim senmişsin anne… ...

Gerçek değişmez ve tektir. Ayrıca gerçek elbet bir gün sahiplerine kendisini gösterir, hem de sahiplerinin suretinde… sahipleri onu kötü suretlerle beklerse kötü bulur kötü görür. Güzel tebessümlü suretlerle beklerse ne ala… buna kimse engel olamaz, çünkü gerçeklerin ömrü vicdan pahasınca ölçülmüştür…

Ben sana dair bütün acıyan yanlarımı RABB’imize arz etmekteyim ve O’ndan bizim için bir nimet arz etmekteyim… Düşününce dünya gibi sınırlı bir hayatta birisinden bir şey isterken nasıl da değişiyoruz. Belki de sistemler bizi buna zorluyor. Öğretmenden bir şey isterken kırılıyoruz da kırılıyoruz, arkadaşımızdan bir şey isterken ona gülümsemeliyiz sevmesek de, devletten bir şey isterken bunu dilekçeye yazmalıyız… Dua nedir peki? Dua insanın Rabb’imiz gözündeki yerini inşa eder. .. ne yazık ki farkında değiliz ama kendimizi dilekçe yazarken derinden ve de kibarca ifade ettiğimiz kadar acaba dua ederken de edebiliyor muyuz? Dualarımıza da bu kadar özen gösteriyor muyuz? Onlar bizim… İnsan dua ederek nasıl da şeyler yapar aslında farkında olmadan… dua bir haykırıştır aslında ama o asil bir haykırıştır. Kimseye muhtaç olmamak ve de kimseye ifşa olmamaktır dua hatta zaman zaman başkalarına şifa olmaktır… dua yüreklerin en samimi ezgisidir Rabb’imize ithafen… kavrulan çöllerde suuuuu diye yanm...

Şimdi arkana bakmadan gideceksin Peki, içine zincirlediğin gerçeği susturabilecek misin? Bunu kendine kondurabilecek misin? Gidiyorsun... İçeriye üzerine perde çektiğin yapraklarımızı titreten bir rüzgar giriyor Sonu hüzünle biten kırık bir masal fısıldıyor kulağıma Ürperiyorum... Sen bütün anılarımızı bavuluna kaldırmış gidiyorsun Kelebek gibi gidiyorsun, kardelen gibi gidiyorsun Gözlerim düşüyor geceye Seni anlatan küskün satırları okuyorum gecenin dehlizinde Gece rengi bir sızı dilimi bağlıyor gidişinle Bütün renkler matlaşıyor gözümde Suretin puslanıyor artık En sevdiğim ezgi gibi bitiyorsun Bu hüzünlü ezgi sağırlaştırıyor kulaklarımı Ve ağırlaştırıyor aklımı Sen gidiyorsun Günler de gidiyor seninle Solmuş kalbin güneşi bile siyah kılıyor Bu sessizlik ve bu sensizlik katran karası bir efkâra sürgün ederken tebessümlerimi Ardından bakakalıyorum mütevazı umutlarımla Dağılıyorum Ben muhtelif bir yalnızlık içinde izlerken seni Sen hırsız bir kış gibi geçip gidiyorsun İçimdeki senli söz...