Kimsesiz Kalmış Aşklar...

Kimsesiz kalmış aşkların yaşadıkları yerler bambaşkadır. Onların yaşadıkları yerlerde zaman, benliğini müzikle bulur. İnsanın taa içine işleyen, kalbini o yağmurlu akşamlara hapseden mülteci ezgilerde. Kimsesizliklerinden itibaren başlayan hayatlarında o içlerine işleyen ezgi eşliğinde sonu gelmek bilmeyen bir hazan mevsimi yaşarlar.
Kimsesiz bir sokak ortasında, kimsesiz bir şekilde yürüyeşe çıkarlar kimsesiz zamanlarda. Onlar yürür, kaldırımlar ıslanır. Kaldırımlar ıslanır, onlarsa geride kalan yollarına bakar, her düşen damlada geldikleri yeri hatırlarlar. Kaldırımlar ıslandıkça kalplerindeki ateş biraz daha küser güneşe.
Kuş ötmez, kervan geçmez bir diyardadır onların evleri ve evlerinin perdeleri de hep çekilidir yas tutmaya yeminli gibi. Öyle ki; hepsi de birbirinin varlığından habersizdir bu yüzden. Havalarında hep bir kasvet vardır onların, aynı içlerinde olduğu gibi. Küskün, asi ve kırgın bir kasvet.
Sahibini bulmuş aşklar bunların hiçbirini bilmez. Onlar sahiplerini bulmuşluklarının mutluluğunda, tatlı bir sarhoşluk içindedirler :)

Bir akşam üzeri pencerenin önünde yorulmuş sokağı izlerken kulağıma sevdiğim şarkıları söyleyen radyom bana bunları yazdırdı :) Ben de sizinle paylaşmak istedim.

Allah hiçbir aşkı sahipsiz bırakmasın...

hayatla kalın...:)