Bilgi erdemdir :)

Kimse kimseyi tüketemez. Hatta herşey zamanla şeklini bulur. Zaman herşeyi içine alır, hepimizi. İstesek de istemesek de kendimizi zamana bırakırız, zamanın ellerine. Yeri gelir havaya atar, güldürüp oynar bizimle; yeri gelir diyardan diyara atar bizleri bile bile. Bir çiçekken bedenlerimiz, zamanla solar. Rüzgar olur kırar zaman, o çiçeksi bedenlerimizi. Güneş olur sevdirir, bahar olur güldürür, kış olur soldurur yüzlerimizi. Yağmur olur, huzur buldurur. Asidir zaman, aklına eseni yapar. Asice eser durmadan :)Herşeyimizi ona göre yaparız. Zaman bir tatlıdır, bir acıdır. Huyunca gidersek ne mutlu :) Zamanla kendimizi buluruz, birbirimizi Ve sonra da zamanla keybederiz her bulduğumuzu. Yıllar,yollar olur zaman; sevdiğimiz yar olur zaman zaman :) Ezan olur kulağımıza,durup durup kalbimzin ne diye attığını hatırlatır, mütemediyen. Zaman hayatlarımızda şekil bulur: Hala atmaya kıyamadığımız misketimizdir zaman, ilk öğrendiğimiz duadır. Kayıp düşlerimiz, yıkık satırlarımız, düşmüş gözlerimi...

Gecenin sabaha karşı bir vakti. Etüt odasındayım, benle birlikte dört kişi daha. Ben radyo dinliyorum, üç arkadaş hala pes etmedi, dördüncüsü masada uyumakla savaşıyor :) Radyodaki şarkı savaşan arkadaşı anlatıyor sanki: Levent Yüksel 'den "Beni Bırakın..." Şimdi de uyumakla savaşını kaybetmiş başka bi arkadaşımı savaşa devam etmesi için uyarmaya gidiyorum:) Başkalarının savaşlarını takip ederken kendi savaşlarımı nasıl kazanacağım diye soruyorum kendi kendime her zamanki gibi. Yadigar kalmış hüzünlerimi yeniden çıkarıyorum gün yüzüne. Sabahladığım bu sabah vaktinde. Büklüm büklüm olmuş son iki haftam bir film şeridi gibi geçiveriyor gözlerimden bir anda. Gülmekle ağlamak arası oluyorum ama yine de gülüyorum. Kısa da olsa gülümsüyorum en azından. Heyecanla güneşi bekleyişimin hatrına en azından gülümsüyorum...:) Bir anlığına gözlerimi kapatıyorum: Kulağımdaki melodi evin huzurunu anımsatıyor. Şimdi benden onsekiz saat uzaktaki evimin huzurunu. Nereye ait olduğumu anımsa...

kalbine gül bastım yarim sevgimizin izi olsun diye ama bilemedim gülün dikeni kanatır şimdi acıyan kalbin acıdan bıktı anladım anladım ki hüzünlü şiirimiz şimdi bitmek üzere bitmez gecenin ilerleyen saatlerinden birindeyim yine içimdeki özlemin gecenin ta kendisi uzun, ıssız, sessiz ve alabildiğine karanlık çiçeğimizi tutuyorum geceye ve hüzünlü şiirimizi söylüyorum sensiz gecede sensiz yürürken belki seni bulurum diye önümü göremiyorum,sesimi duyan yok yürüdükçe düşüyorum her düşmemde bir kalp kırığı daha kırıklarımı sarmıycak mısın? artık yürüyemez oldum bıraktığın yerde, gecede bekliyorum şimdi geleceğini umuyorum burası çok karanlık

bir rüzgarsın şimdi gelip geçiyorsun soğuk ve yabancısın asi bir rüzgarsın dur diyorum durmuyorsun, kalbimi üşütüyorsun şimdilerde korktuğumu anladın, ama arkana bakmadan geçip gidiyorsun şimdi asisin üşüyen kalbimi düşürdün yere dizi kanıyor çantasındaki herşeyi düşürdü,sana olan sevgisini bile ama sen hala esiyorsun asice hayallerim, duygularm, tebessümlerim ve herşeyim seninle geçip gidiyor şimdi kalbimin dizi kanıyor,yetişemiyorum ardından sen görmezden geliyorsun mütemadiyen gidiyorsun

Ben şimdi balkona oturdum radyo dinliyorum Elimde olmadan insanların elimden nasıl gittğini düşünüyorum İçimde büyük ve korkunç bir fırtına Bahçede tavşanlar geziniyor,içimdeki fırtınadan habersiz Fırtınamın yağmurunda ıslanıyorum,düzeni bozuk korkak dünyaya inat Saçlarım ıslak Kurutmak için güneşimi arıyorum Güneş duvarlarımın ardında Yıkmaya mecalim yok Kulağıma eldeğmemiş melodilerin sesi geliyor Balkona oturdum dinliyorum Yağmur göz pınarlarımı taşırıyor Kuruturcasına Ben geceye tebessüm ediyorum Herşeye rağmen Gecenin hatrına

Uzunca bir çaba sonucuda bu gün bloğumu açtım. Aslında açmadan önce çok şey düşünmüştüm buraya yazmak için ama şimdi aklıma gelmiyor. Zamanla ben de büyüyeceğim galiba. İnsan birşeye başlarken hep zamanla değişiyor, birden değişemiyor, şimdi düşününce anladım bunu. Zamanla ben de büyüyeceğim. Şimdi bir çocuk olarak başladım zamanla ben de öğreneceğim sanırım buraları da... :)