Uzun Zaman Sonra
Kimbilir kaç yıl önce içerik girmiştim buraya. İnsan bazen öyle bunaliyormus ki, hiç aklıma gelmezdi bu sebeple yeniden döneceğim... Çünkü ben burayı hic aklınıza gelmez belki ama en keyifli anlarda yazdığım en hüzünlü siirlerimi yayımlamak için açmıştim:) guzel sözlü hoca; üzüntü var olandan, hüzün olmayandan kaynaklanır diyor. Ne güzel söylemiş, işte bana da tam öyle oluyor, en keyifli anlarda bir hüzün içimden geliyor, üzgün şarkılar acayim geçer belki diyorum, hem daha icleniyor, hem de keyfim daha güzel oluyor, üstüne bir de güzel satırlar çıkıyor içimden. Dilimden elime geçiyor, kalem bazen yetisemiyor... Aslında o şiirleri açıp okumak bile çok iyi geldi. Su anda bir kaç satır yazmak bile cok iyi geldi. İnsanların sosyal medyaya sarılması da yoksa bu yüzden mi desem birileri yok artık der mi ki:( belki de o sınıfa kendimi hiç koymamaliyim, bir sosyal medya hesabim bile yok denebilir... Ne tuhaf oluyor insan bazen, ruhsuz, ilgisiz, dusuncesiz ve en çok da vefa fakiri... Mükemm...